10 Pfennig / FLASCHENPFAND (Kaucja za zwoitowaną butelkę). Ernst Schwerinski, Königsberg i/Pr
W 1939 roku w książce adresowej Ernst Schwerinski figuruje jako prowadzący kantynę.
niedziela, 6 września 2026
Pionier-Bataillon 11 Lötzen
11. Batalion Saperów / 1. (preuß.) Pionier-Bataillon został sformowany 1 października 1934 roku w Ełku i podporządkowany 11. Dywizji Piechoty. Jednostkę utworzono w wyniku podziału 1. (pruskiego) batalionu saperów. Pierwszym dowódcą został major Karl Bülowius, wcześniej wykładowca w Szkole Oficerów Piechoty w Dreźnie.
15 października 1935 roku batalion przemianowano na Pionier-Bataillon 11 i przeniesiono do Giżycka. W jego skład wchodziły trzy kompanie, w tym jedna zmotoryzowana, zmotoryzowana kolumna mostowa B oraz lekka zmotoryzowana kolumna saperska. Korpus oficerski tworzyli dowódca, dwóch Oberleutnantów oraz jedenastu Leutnantów.
18 sierpnia 1939 roku batalion zajął rejon koncentracji w okolicach Działdowa i Nidzicy. Od 1 września 1939 roku, w składzie 3. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Polsce.
2 listopada 1939 roku został przeniesiony na zachód, w rejon Remscheid. W maju i czerwcu 1940 roku, w składzie 6. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Francji. Brał udział m.in. w forsowaniu rzek Mozy, Loary i Sommy. Po zakończeniu kampanii batalion do lutego 1941 roku stacjonował na wybrzeżu Atlantyku.
1 października 1940 roku sztab oraz 1. kompania zostały przekazane do Pionier-Bataillon 126 z 126. Dywizji Piechoty, a następnie odtworzone z własnych zasobów.
10 marca 1941 roku rozpoczęto przerzut batalionu do Prus Wschodnich. Jednostkę podporządkowano 18. Armii. Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Związek Radziecki, 22 czerwca 1941 roku, batalion rozpoczął długotrwałe działania na froncie wschodnim. W składzie 18. Armii walczył m.in. w rejonie Wołchowa, jeziora Ładoga, Leningradu i Narwy. Od końca 1944 roku znajdował się w okrążeniu w kotle kurlandzkim.
9 maja 1945 roku batalion dostał się do sowieckiej niewoli. Jedynie niewielkiej części żołnierzy udało się drogą morską przedostać z Libawy do Kilonii.
Uzupełnienia dla batalionu zapewniał Pionier-Ersatz-Bataillon 1, sformowany 26 sierpnia 1939 roku w Królewcu.
18 sierpnia 1939 roku batalion zajął rejon koncentracji w okolicach Działdowa i Nidzicy. Od 1 września 1939 roku, w składzie 3. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Polsce.
2 listopada 1939 roku został przeniesiony na zachód, w rejon Remscheid. W maju i czerwcu 1940 roku, w składzie 6. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Francji. Brał udział m.in. w forsowaniu rzek Mozy, Loary i Sommy. Po zakończeniu kampanii batalion do lutego 1941 roku stacjonował na wybrzeżu Atlantyku.
1 października 1940 roku sztab oraz 1. kompania zostały przekazane do Pionier-Bataillon 126 z 126. Dywizji Piechoty, a następnie odtworzone z własnych zasobów.
10 marca 1941 roku rozpoczęto przerzut batalionu do Prus Wschodnich. Jednostkę podporządkowano 18. Armii. Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Związek Radziecki, 22 czerwca 1941 roku, batalion rozpoczął długotrwałe działania na froncie wschodnim. W składzie 18. Armii walczył m.in. w rejonie Wołchowa, jeziora Ładoga, Leningradu i Narwy. Od końca 1944 roku znajdował się w okrążeniu w kotle kurlandzkim.
9 maja 1945 roku batalion dostał się do sowieckiej niewoli. Jedynie niewielkiej części żołnierzy udało się drogą morską przedostać z Libawy do Kilonii.
Uzupełnienia dla batalionu zapewniał Pionier-Ersatz-Bataillon 1, sformowany 26 sierpnia 1939 roku w Królewcu.
Dowódcy Pionier-Bataillon 11
Oberstleutnant Karl Bülowius — 1934–1936. Później awansowany do stopnia Generalmajora i pełniący funkcję General der Pioniere przy Grupie Armii „Afryka”. 27 marca 1945 roku popełnił samobójstwo w amerykańskiej niewoli.
Oberstleutnant Paul Block — 1936–1938.
Major Heinz-Ulrich Neumann — od 1938 roku.
Źródło: Lexikon der Wehrmacht.
Flaggenparade: Hissen der neuen Kriegsflagge Oktober 1935.
Uroczystość podniesienia flagi: Podniesienie nowej flagi wojennej
Październik 1935 roku.
.jpg)
Warta 23 XII - 24 XII 1935.
Kowal Paul Kuczewski z Wielbarka
Koledzy ze stowarzyszenia „Śladami Historii” znaleźli ciekawą tabliczkę kowala z Wielbarka – Paula Kuczewskiego.
P. Kuczewski
Ucznia na kowala oraz ucznia na ślusarza zatrudni od zaraz lub w późniejszym terminie.
P. Kuczewski, Wielbark, Prusy Wschodnie.
Ortelsburger Zeitung 1919 r.
Wykwalifikowanego / wypróbowanego czeladnika kowalskiego
zatrudni od zaraz P. Kuczewski, mistrz kowalski Wielbark.
Ortelsburger Zeitung 1919 r.
Sprzedam 2 dźwigary / dwuteowniki o długości 4,50 m, profil 360, 1 dźwigar / dwuteownik o długości 5,80 m, profil 300 z magazynu (na miejscu).
P. Kuczewski, Wielbark.
Ortelsburger Zeitung 1919 r.
sobota, 5 września 2026
Foto-Film Bartoszyce, ul. J. Stalina
Na pamiątkę kochanej Krysi ofiarują: Danka i Bronia (lub: Jasia i Bronia)
Bartoszyce dn. 7.XI.-54 r.
ZAKŁAD FOTOGRAFICZNY
„Foto-Film”
Bartoszyce, ul. J. Stalina 8
piątek, 4 września 2026
Szczytno - widok na Jezioro Długie (Domowe Duże)
Ortelsburg, Ostpr. Blick a. d. See.
Obieg: Ortelsburg: 24.09.1930 r.
Photographie u. Verlag Conrad Junga, Berlin-Steglitz.
Pocztówka ze zbiorów M. Rawskiego.
1. (preuß.) Pionier-Bataillo - Lyck
11. Batalion Saperów / 1. (preuß.) Pionier-Bataillon został sformowany 1 października 1934 roku w Ełku i podporządkowany 11. Dywizji Piechoty. Jednostkę utworzono w wyniku podziału 1. (pruskiego) batalionu saperów. Pierwszym dowódcą został major Karl Bülowius, wcześniej wykładowca w Szkole Oficerów Piechoty w Dreźnie.
15 października 1935 roku batalion przemianowano na Pionier-Bataillon 11 i przeniesiono do Giżycka. W jego skład wchodziły trzy kompanie, w tym jedna zmotoryzowana, zmotoryzowana kolumna mostowa B oraz lekka zmotoryzowana kolumna saperska. Korpus oficerski tworzyli dowódca, dwóch Oberleutnantów oraz jedenastu Leutnantów.
18 sierpnia 1939 roku batalion zajął rejon koncentracji w okolicach Działdowa i Nidzicy. Od 1 września 1939 roku, w składzie 3. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Polsce.
2 listopada 1939 roku został przeniesiony na zachód, w rejon Remscheid. W maju i czerwcu 1940 roku, w składzie 6. Armii, uczestniczył w kampanii przeciwko Francji. Brał udział m.in. w forsowaniu rzek Mozy, Loary i Sommy. Po zakończeniu kampanii batalion do lutego 1941 roku stacjonował na wybrzeżu Atlantyku.
1 października 1940 roku sztab oraz 1. kompania zostały przekazane do Pionier-Bataillon 126 z 126. Dywizji Piechoty, a następnie odtworzone z własnych zasobów.
10 marca 1941 roku rozpoczęto przerzut batalionu do Prus Wschodnich. Jednostkę podporządkowano 18. Armii. Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Związek Radziecki, 22 czerwca 1941 roku, batalion rozpoczął długotrwałe działania na froncie wschodnim. W składzie 18. Armii walczył m.in. w rejonie Wołchowa, jeziora Ładoga, Leningradu i Narwy. Od końca 1944 roku znajdował się w okrążeniu w kotle kurlandzkim.
9 maja 1945 roku batalion dostał się do sowieckiej niewoli. Jedynie niewielkiej części żołnierzy udało się drogą morską przedostać z Libawy do Kilonii.
Uzupełnienia dla batalionu zapewniał Pionier-Ersatz-Bataillon 1, sformowany 26 sierpnia 1939 roku w Królewcu.
Dowódcy Pionier-Bataillon 11
Oberstleutnant Karl Bülowius — 1934–1936. Później awansowany do stopnia Generalmajora i pełniący funkcję General der Pioniere przy Grupie Armii „Afryka”. 27 marca 1945 roku popełnił samobójstwo w amerykańskiej niewoli.
Oberstleutnant Paul Block — 1936–1938.
Major Heinz-Ulrich Neumann — od 1938 roku.
Źródło: Lexikon der Wehrmacht.
Ełk - apel z okazji pierwszej rocznicy śmierci Paula von Hindenburga, 2 sierpnia 1935 roku.
czwartek, 3 września 2026
Lotnisko Neukuhren
Lotnisko Neukuhren (obecnie Pionierskij) w Prusach Wschodnich. Rok 1942.
Lotnisko znajdowało się na północnym wybrzeżu Sambii, nad Bałtykiem. Jego budowę rozpoczęto w 1933 roku, a w sierpniu 1935 roku rozpoczęto na nim szkolenia. Lotnisko było użytkowane przez Luftwaffe aż do kwietnia 1945 roku.
Neukuhren pełniło przede wszystkim funkcję ośrodka szkolenia lotniczego. Stacjonowały tu m.in. Flieger-Ausbildungs-Regiment 10, Flugzeugführerschule A 125 oraz Flugzeugführerschule A/B 125. Lotnisko wykorzystywały również jednostki bojowe Luftwaffe, choć ich obecność miała charakter okresowy.
Z lotniskiem tym związany był m.in. Walter Krupinski, późniejszy znany niemiecki pilot myśliwski. W 1939 roku rozpoczął on szkolenie wojskowe w Flieger-Ausbildungs-Regiment 10 w Neukuhren, gdzie odbywał swoje pierwsze loty szkolne.
14 kwietnia 1945 roku lotnisko zostało zajęte przez wojska 3. Frontu Białoruskiego. Lotnisko nadal było wykorzystywane — w okresie sowieckim działała tam m.in. organizacja DOSAAF, prowadząca szkolenia lotnicze i szybowcowe.
Część niemieckiej infrastruktury lotniska przetrwała do naszych czasów.
Lotnisko znajdowało się na północnym wybrzeżu Sambii, nad Bałtykiem. Jego budowę rozpoczęto w 1933 roku, a w sierpniu 1935 roku rozpoczęto na nim szkolenia. Lotnisko było użytkowane przez Luftwaffe aż do kwietnia 1945 roku.
Neukuhren pełniło przede wszystkim funkcję ośrodka szkolenia lotniczego. Stacjonowały tu m.in. Flieger-Ausbildungs-Regiment 10, Flugzeugführerschule A 125 oraz Flugzeugführerschule A/B 125. Lotnisko wykorzystywały również jednostki bojowe Luftwaffe, choć ich obecność miała charakter okresowy.
Z lotniskiem tym związany był m.in. Walter Krupinski, późniejszy znany niemiecki pilot myśliwski. W 1939 roku rozpoczął on szkolenie wojskowe w Flieger-Ausbildungs-Regiment 10 w Neukuhren, gdzie odbywał swoje pierwsze loty szkolne.
14 kwietnia 1945 roku lotnisko zostało zajęte przez wojska 3. Frontu Białoruskiego. Lotnisko nadal było wykorzystywane — w okresie sowieckim działała tam m.in. organizacja DOSAAF, prowadząca szkolenia lotnicze i szybowcowe.
Część niemieckiej infrastruktury lotniska przetrwała do naszych czasów.
Subskrybuj:
Posty (Atom)