Sołtys Karl Weigel z Rudki

Założony w połowie XIX wieku, na południowy zachód od wsi, cmentarz ewangelicki w Rudce został w latach osiemdziesiątych XX wieku zdewastowany, a następnie stopniowo zarastał. W 1999 roku poddano go rewitalizacji i przekształcono w cmentarz komunalny.
Zachowało się na nim niewiele nagrobków. Bez wątpienia do najciekawszych należy ten z grobu rodziny Weigel. Niedawno udało mi się odnaleźć informację, że rolnik Karl Weigel został w 1872 roku wybrany sołtysem Rudki.

Obok danych ojca i matki na nagrobku widnieją również dane Ludwiga Weigla. Na tablicy upamiętniającej poległych parafian, znajdującej się w kościele ewangelickim w Szczytnie, figuruje on jako muszkieter (Musketier), z datą śmierci 8 kwietnia 1917 roku i adnotacją: „zmarł z powodu zakażenia rany”.

Z kolei we francuskiej bazie danych Chemin des Dames znalazłem informację, że landszturmista Ludwig Weigel został pochowany w Sissonne, w departamencie Aisne we Francji, w grobie nr 987, w kwaterze 7. Jako datę jego śmierci podano tam 18 kwietnia 1917 roku.

Wszystko wskazuje więc na to, że inskrypcja na nagrobku na cmentarzu w Rudce stanowi symboliczne upamiętnienie Ludwiga Weigla.

O obrazie „Ukrzyżowanie Zbawiciela” z kościoła ewangelickiego w Szczytnie

„Wdowa Anna Dorothea Kamien z domu Pillat z Zielonki podarowała kościołowi w Szczytnie kwotę 109 talarów, 24 srebrnych groszy i 6 fenigów, za którą — zgodnie z jej wolą — zakupiono obraz olejny przedstawiający Ukrzyżowanego Zbawiciela.

Wyrażając uznanie dla pobożnego, chrześcijańskiego ducha ofiarodawczyni, okazanego w ten sposób, podajemy niniejsze do publicznej wiadomości. 

Królewiec, dnia 5 lipca 1826 r.”

Obraz znajduje się w szczycieńskim kościele ewangelickim, po lewej stronie ołtarza. Niedawno został poddany konserwacji. Prezentowane tutaj zdjęcie wykonał jeszcze przed konserwacją Hubert Jasionowski.

Jedwabno, lata 50.

Dąbkowska, Anna Brzozowska, Ziarno Rogowska, Wieczorkowa, Zalewska z córką, Przygodzka.
Fot. M. Bobiński, Nidzica
Zdjęcie ze zbiorów Włodzimierza Budnego.
Może ktoś potrafi powiedzieć coś więcej o tej fotografii?

Trochę o Rudce i Nowym Gizewie

Nie będzie to notka o historii Rudki – pisałem o niej już obszernie w „Kurku Mazurskim”. Chciałbym tu tylko zwrócić uwagę, że ta, obecnie jedna z największych wsi w powiecie szczycieńskim – w zasadzie przedmieście Szczytna – przez długi czas od czasów krzyżackich była tylko kuźnią (hamarnią, w której wytapiano żelazo), a następnie osadą młyńską. Do połowy XIX wieku Rudka sięgała od młyna do skrzyżowania z drogami prowadzącymi do cmentarza i Jeziora Wałpusz.
W 1849 roku właściciel młyna Goronczy został sołtysem Bartnej Strony B, czyli jednej z największych wsi w ówczesnym powiecie. Na początku XX wieku właścicielem młyna był Carl Fechner. Gdy jego największy w powiecie tartak spłonął w 1898 roku, w niektórych notatkach prasowych podawano, że pożar miał miejsce w Rudce, w innych zaś, że w Bartnej Stronie. Zaznaczę tu, że chodzi o tartak, który znajdował się pomiędzy torami a dzisiejszym kościołem św. Brata Alberta i Lidlem i działał jeszcze po 1989 roku.
W zasadzie jeszcze na początku XX wieku Bartną Stronę od Rudki oddzielał należący do miasta las, nazywany dawniej Borken.
Szkołę w Rudce zbudowano dopiero przed I wojną światową. Wcześniej dzieci uczęszczały do placówki Czarkowym Gradzie. W latach 40. XX wieku znak z nazwą miejscowości stał właśnie przy szkole, a zabudowa sięgała znacznie dalej w kierunku Szczytna. W czasach nazistowskich wzniesiono tam kilka kolonii domów.
Już za mojego życia znak z nazwą wsi był kilkakrotnie przesuwany, aż stanął na granicy z Nowym Gizewem. Nowe Gizewo tak się rozrosło, że zaczęło oddzielać Szczytno – wcześniej Bartną Stronę B – od Rudki. Może to i dobrze, że Nowe Gizewo położyło granicę ekspansji Rudki w tym kierunku, bo kto wie, może ta niewielka niegdyś osada pochłonęłaby Szczytno…
11 października 1826 roku w oddziale leśnym nr 104 powstało, należące do Nadleśnictwa Korpele, utworzono leśnictwo Nowe Gizewo. Jego leśniczówka nadal znajduje się przy drodze ze Szczytna do Wielbarka. 
W 1927 roku Nowe Gizewo włączone zostało do gminy Siódmak. Po II wojnie światowej  zaczęło szybko zmieniać swój charakter. Z niewielkiej osady związanej wcześniej przede wszystkim z leśnictwem zaczęła rozwijać się wieś, której zabudowa stopniowo przesuwała się w kierunku Szczytna i Rudki. Dopiero po II wojnie światowej utworzona zostanie wieś, do której włączone zostaną grunty pomiędzy Szczytnem (dawną Bartną Stroną B) a Rudką. W 1954 roku Nowe Gizewo było już odrębną miejscowością wchodzącą w skład gromady Szczytno. W 1965 roku część jego obszaru – 48 hektarów – włączono do Szczytna. W kolejnych dziesięcioleciach zabudowa coraz bardziej zbliżała się do miasta, a po 2000 roku miejscowość zaczęła przekształcać się w rozległe przedmieście Szczytna.

Widok z mostu w Rudce na Wałpuszę i miejsce, w którym dawniej znajdowało się młyńskie rozlewisko. Rok 2026. W tym miejscu ponad 30 lat temu było kąpielisko. Obecnie tyle wody, ile widać na tym zdjęciu, jest tu tylko wczesną wiosną.

Grodzisko w Łupowie

Wczesnośredniowieczne grodzisko Galindów, położone pomiędzy Dźwierzutami a Julianowem, na zachód od wsi Łupowo. Północna część obiektu została zniszczona przez orkę. Zachowały się pozostałości wałów, a od strony wschodniej – relikty fosy.
Grodzisko znajduje się w północnej części niewielkiego kompleksu lasu liściastego, należącego obecnie do Leśnictwa Dźwierzuty. Pierwotnie las ten należał do jednego z okolicznych majątków.
Na północ od grodziska znajdował się dawniej Schubertsgut. Natomiast na południe od lasu, po jego drugiej stronie, znajdował się folwark Friderikenberg. Obecnie folwark ten nie istnieje, a miejsce to nosi nazwę Byki.

Tannenberg Denkmal - tablice pamiątkowe

Tannenberg-Denkmal i dwie tablice pamiątkowe:

1. „Den Kämpfern von Tannenberg – Res. Feld-Art. Rgt. Nr. 36.” /„Obrońcom Tannenbergu – 36. Rezerwowy Pułk Artylerii Polowej.”

2.„Ldw. Inf. Regt. 34 seinen gefallenen Kamer[aden.” / „34. pułk piechoty Landwehry swoim poległym towarzyszom.” 

Las Gmirren

Pomiędzy Olszewkami, Jabłonką, Trelkowem, Linowem i Stankowem rozciąga się las, który najprawdopodobniej należał dawniej do największego w powiecie szczycieńskim majątku w Jabłonce. Nosił nazwę Gmirren. Po wojnie nazwę zachowano, lekko ją spolszczając do formy Gmyry.
Jest to las liściasty, w którym dominują młode dęby. Tę młodą dąbrowę można skojarzyć z niemiecką nazwą Trelkowa – Groß Schöndamerau, czyli „Wielka Piękna Dąbrowa”. Był to więc, i w zasadzie nadal jest, fragment lasu dębowego, który rósł w tym miejscu jeszcze zanim założono okoliczne wsie.
Oczywiście las ten podlegał na przestrzeni lat wycince i ponownym nasadzeniom. Majątek w Jabłonce prowadził bowiem już w połowie XIX wieku regularną gospodarkę leśną.
Nazwa Gmirren nie jest obecnie używana. Teren ten należy dziś do Leśnictwa Dębówko - wcześniej Targowo w Nadleśnictwie Korpele.

Od strony Jabłonki, przed lasem, znajdowała się cegielnia. Produkowane w niej cegły, obok charakterystycznych żółtych cegieł z Barczewa, posłużyły między innymi do budowy wzniesionego w 1869 roku gmachu sądu w Szczytnie.