Przedsiębiorstwo Adalberta Schmidta, zajmujące się produkcją maszyn rolniczych, zostało wpisane do rejestru handlowego już 13 sierpnia 1862 r. pod numerem 18. Firma działała w Ostródzie i reklamowała swoje usługi m.in. na łamach szczycieńskiego tygodnika urzędowego. W 1896 r. przekształcono ją w jawną spółkę handlową pod nazwą Maschinenbaugesellschaft Adalbert Schmidt, z siedzibą w Ostródzie i oddziałem w Olsztynie. Wśród wspólników znaleźli się członkowie rodziny Schmidtów: wdowa Mathilde Schmidt z domu Hempel, inżynierowie Richard i Adalbert Schmidt, Elisabeth Schmidt oraz małoletnie dzieci. Prawo reprezentowania spółki przysługiwało Mathilde Schmidt, natomiast Richard Schmidt i kupiec Paul Hoyer otrzymali prokurę łączną.
W 1909 r. spółkę rozwiązano, a jej jedynym właścicielem został dotychczasowy wspólnik, inżynier i radny miejski Adalbert Schmidt. O rozwoju zakładu świadczy ogłoszenie prasowe z 6 lutego 1900 r., zamieszczone w General-Anzeiger für West- und Ostpreußen, w którym poszukiwano wykwalifikowanego modelarza do pracy w fabryce.
A. Schmidt angażował się również w życie gospodarcze i społeczne Ostródy. W 1875 r. występował jako właściciel fabryki i członek zarządu ostródzkiego stowarzyszenia budowlanego Bau-Verein zu Osterode. Stowarzyszenie, powołane na podstawie umowy z 29 lipca 1874 r., miało przeciwdziałać niedoborowi mieszkań poprzez zakup gruntów, budowę domów oraz ich wynajem lub sprzedaż.
Istotnym elementem działalności A. Schmidt były wynalazki i udoskonalenia techniczne. 10 marca 1885 r. uzyskał patent na ulepszenie siewników. Kolejne dokumenty patentowe pochodzą z okresu międzywojennego: 30 kwietnia 1920 r. zgłoszono wynalazek dotyczący urządzenia do napinania i przesuwania przekładni linowej przy prasach torfowych i podobnych maszynach; patent przyznano 18 czerwca 1925 r. Natomiast 2 października 1929 r. zgłoszono wynalazek sieczkarni wyposażonej w walce podające, które można było myć. Patent dodatkowy udzielony został 17 września 1930 r.
W 1913 r. Adalbert Schmidt wraz z inżynierem Reinhardem Lindnerem założył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Adalbert Schmidt & Reinhard Lindner, Elektrizitätsgesellschaft m. b. H., której kapitał zakładowy wynosił 50 000 marek. Przedsiębiorstwo zajmowało się wykonywaniem instalacji elektrycznych oraz handlem materiałami instalacyjnymi i maszynami. Już w lipcu 1914 r. wspólnicy zdecydowali jednak o rozwiązaniu spółki i wyznaczyli na likwidatorów obu dotychczasowych właścicieli.
Firma działająca pod nazwiskiem Adalbert Schmidt działała dalej w okresie międzywojennym. W Wiadomościach Urzędu Patentowego z 1925 r. odnotowano znak towarowy VERUM, zarejestrowany 10 listopada 1925 r. pod numerem 9608. Jako właściciela wskazano Adalberta Schmidta z Ostródy. Znak dotyczył działalności obejmującej fabrykę maszyn, handel wyrobami żelaznymi oraz artykuły i urządzenia dla gospodarstw rolnych. W wykazie wymieniono m.in. maszyny, części maszyn, narzędzia gospodarskie, wyroby metalowe, odlewy maszynowe i materiały budowlane.
W 1909 r. spółkę rozwiązano, a jej jedynym właścicielem został dotychczasowy wspólnik, inżynier i radny miejski Adalbert Schmidt. O rozwoju zakładu świadczy ogłoszenie prasowe z 6 lutego 1900 r., zamieszczone w General-Anzeiger für West- und Ostpreußen, w którym poszukiwano wykwalifikowanego modelarza do pracy w fabryce.
A. Schmidt angażował się również w życie gospodarcze i społeczne Ostródy. W 1875 r. występował jako właściciel fabryki i członek zarządu ostródzkiego stowarzyszenia budowlanego Bau-Verein zu Osterode. Stowarzyszenie, powołane na podstawie umowy z 29 lipca 1874 r., miało przeciwdziałać niedoborowi mieszkań poprzez zakup gruntów, budowę domów oraz ich wynajem lub sprzedaż.
Istotnym elementem działalności A. Schmidt były wynalazki i udoskonalenia techniczne. 10 marca 1885 r. uzyskał patent na ulepszenie siewników. Kolejne dokumenty patentowe pochodzą z okresu międzywojennego: 30 kwietnia 1920 r. zgłoszono wynalazek dotyczący urządzenia do napinania i przesuwania przekładni linowej przy prasach torfowych i podobnych maszynach; patent przyznano 18 czerwca 1925 r. Natomiast 2 października 1929 r. zgłoszono wynalazek sieczkarni wyposażonej w walce podające, które można było myć. Patent dodatkowy udzielony został 17 września 1930 r.
W 1913 r. Adalbert Schmidt wraz z inżynierem Reinhardem Lindnerem założył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Adalbert Schmidt & Reinhard Lindner, Elektrizitätsgesellschaft m. b. H., której kapitał zakładowy wynosił 50 000 marek. Przedsiębiorstwo zajmowało się wykonywaniem instalacji elektrycznych oraz handlem materiałami instalacyjnymi i maszynami. Już w lipcu 1914 r. wspólnicy zdecydowali jednak o rozwiązaniu spółki i wyznaczyli na likwidatorów obu dotychczasowych właścicieli.
Firma działająca pod nazwiskiem Adalbert Schmidt działała dalej w okresie międzywojennym. W Wiadomościach Urzędu Patentowego z 1925 r. odnotowano znak towarowy VERUM, zarejestrowany 10 listopada 1925 r. pod numerem 9608. Jako właściciela wskazano Adalberta Schmidta z Ostródy. Znak dotyczył działalności obejmującej fabrykę maszyn, handel wyrobami żelaznymi oraz artykuły i urządzenia dla gospodarstw rolnych. W wykazie wymieniono m.in. maszyny, części maszyn, narzędzia gospodarskie, wyroby metalowe, odlewy maszynowe i materiały budowlane.
Niniejszym prosimy o przesłanie nam oferty na: 30 metrów rur wiertniczych (Bohrohre) o średnicy wewnętrznej 200 mm, z podaniem ostatecznej ceny oraz najkrótszego terminu dostawy.
Oczekujemy Państwa szybkiej oferty i pozostajemy z szacunkiem MASCHINENBAUGESELLSCHAFT Adalbert Schmidt.
Pług do ziemniaków
najnowszej konstrukcji, którego wydajność ułatwia wykopywanie (zbiór) ziemniaków w takim stopniu, że jeden pług przy 8–10 zbieraczach jest w stanie obsłużyć 5 do 6 mórg [obszaru].
Ostróda, dnia 13 października 1864 r. Adalbert Schmidt.
Kreis-Blatt des Königlichen Landraths-Amtes Kreises Löbau zu Neumark , Nr. 43, 24.10.1885 r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz