Gustav Georg Knabe (ur. 8 lipca 1897 w Bad Dürkheim – zm. 13 grudnia 1972). W 1914 roku, jako uczeń gimnazjum, zgłosił się na ochotnika do wojska. Został ranny, a okres rekonwalescencji wykorzystał do zdania matury. W 1917 roku wrócił do armii i rozpoczął służbę jako kandydat na oficera w 151. Pułku Piechoty w Mrągowie (Sensburg). W 1918 roku, już jako podporucznik (Leutnant), został ponownie ciężko ranny.
Po wojnie pozostał w wojsku. Od 1922 roku przez 12 lat służył w batalionie stacjonującym w Szczytnie, ostatnio jako dowódca kompanii sztabowej. W Szczytnie założył największą w Europie hodowlę ptaków drapieżnych.
W czasie II wojny światowej awansował do stopnia generała majora w Wehrmachcie. Dowodził zmotoryzowanymi jednostkami rozpoznawczymi, m.in. batalionem motocyklowym Kradschützen-Bataillon 15 w składzie 15. Dywizji Pancernej na froncie północnoafrykańskim, w ramach Niemieckiego Korpusu Afrykańskiego (Deutsches Afrikakorps). Jego dowodzenie podczas szybkich natarć przyczyniło się do początkowych sukcesów przeciwko wojskom alianckim. Za te działania 1 czerwca 1941 roku otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego w stopniu podpułkownika (Oberstleutnant), a także inne odznaczenia, w tym Krzyż Żelazny I i II klasy z obu wojen światowych.
Później dowodził m.in. Schützen-Regiment 104 oraz czasowo pełnił obowiązki dowódcy 21. Dywizji Pancernej w Afryce Północnej pod koniec listopada 1941 roku. W latach 1942–1944 zajmował stanowiska dowódcze w jednostkach wojsk szybkich (tzw. Schnelltruppen). W maju 1945 roku został wzięty do niewoli przez aliantów i przebywał w niej do 1947 roku.
Po wojnie zajmował się m.in. opisywaniem historii szczycieńskiej sokolarni. Był także autorem broszury, w której przedstawił dzieje strzelców ze Szczytna oraz ich następców z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Był również twórcą muzeum szczycieńskich strzelców w Lüneburgu.
Po wojnie pozostał w wojsku. Od 1922 roku przez 12 lat służył w batalionie stacjonującym w Szczytnie, ostatnio jako dowódca kompanii sztabowej. W Szczytnie założył największą w Europie hodowlę ptaków drapieżnych.
W czasie II wojny światowej awansował do stopnia generała majora w Wehrmachcie. Dowodził zmotoryzowanymi jednostkami rozpoznawczymi, m.in. batalionem motocyklowym Kradschützen-Bataillon 15 w składzie 15. Dywizji Pancernej na froncie północnoafrykańskim, w ramach Niemieckiego Korpusu Afrykańskiego (Deutsches Afrikakorps). Jego dowodzenie podczas szybkich natarć przyczyniło się do początkowych sukcesów przeciwko wojskom alianckim. Za te działania 1 czerwca 1941 roku otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego w stopniu podpułkownika (Oberstleutnant), a także inne odznaczenia, w tym Krzyż Żelazny I i II klasy z obu wojen światowych.
Później dowodził m.in. Schützen-Regiment 104 oraz czasowo pełnił obowiązki dowódcy 21. Dywizji Pancernej w Afryce Północnej pod koniec listopada 1941 roku. W latach 1942–1944 zajmował stanowiska dowódcze w jednostkach wojsk szybkich (tzw. Schnelltruppen). W maju 1945 roku został wzięty do niewoli przez aliantów i przebywał w niej do 1947 roku.
Po wojnie zajmował się m.in. opisywaniem historii szczycieńskiej sokolarni. Był także autorem broszury, w której przedstawił dzieje strzelców ze Szczytna oraz ich następców z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Był również twórcą muzeum szczycieńskich strzelców w Lüneburgu.
Z a ś w i a d c z e n i e.
Niniejszym zaświadcza się uczniowi ostatniej klasy gimnazjum (Ober-Primaner) Gustavowi Knabe, że został przyjęty jako kandydat na oficera (Fahnenjunker) do 151. Pułku Piechoty.
Sensburg, dnia 8 kwietnia 1917 r.
Za zgodność:
(podpis)
Lejtant i Adiutant.
[Pieczęć okrągła:]
KRÓLEWSKO-PRUSKI 2. WARMIŃSKI PUŁK PIECHOTY Nr 151.BATALION ZAPASOWY.
[Pieczęć prostokątna po prawej:]
Zameldowany i wymeldowany: Szczeciński Dworzec Dalekobieżny (w Berlinie)
dnia 12 MAJA 1917.
Capstrzyk: Podoficerowie godz. 11 w nocy, szeregowi godz. 10 w nocy
"Rozkaz komendantury doręczono"
Warta dworcowa Komendantury Berlina.
